ตอนนี้ เวลานี้ แดดออกจ่ะ
ฉันอยู่ลันตาล่ะน๊า มาได้ 8 วันละ
สบายใจ ไฮ โซววววว
ครือว่า ว่างมากกกกกก ถึงมากที่สุด
คิดดูเอานะว่า ทำงาน 8 โมง เลิก 2 โมง ว่างั้น
ถ้าเข้าบ่ายก็ 2 โมง เลิก 3 ทุ่ม
แล้วระหว่างงานก็โปกฮา ปาจิงโกะกันไป
ตบยุงมั่ง กวาดเศษใบไม้มั่ง วิ่งเล่นมั่ง
ตอแหลแขกนิดๆหน่อยๆ
แล้วก็อ่านหนังสือภาษาปะกิต 2 เล่มจบภายในเวลา 4 วัน
เจ๋ง ...
นั่งเหม่อลอยดูทะเลกันทั้งวัน เยี่ยมไปเลย
โอ้ว่า ชีวิตนังขวันช่างสุขอะไรอย่างงี้
แล้ว อาหารที่นี่ก็ประเสริฐเลิศล้ำ
อร่อยจนชั้นต้องขอบคุณพี่แม่ครัวครั้งแล้วครั้งเล่า
แล้วเพราะว่า อาหารมันอร่อย ก็เลย ไม่อยากกินจุ๊บจิ๊บ
เลยน้ำหนักลดอีก โอ ดี สองต่อ
ประมาณว่า 45 ในรอบ 3 ปีโฮะๆๆๆ
แต่ก็ไม่รู้จะอยู่สภาพผอมเพรียวไปอีกนานเท่าไร
55อวดอยู่ตลอดเวลา
เดาว่าโลกภายนอกคงไม่ค่อยสุขเท่าไร
ขออภัยนะเคอะ เฮอะๆ
จริงๆแล้วก็มีอะไรมากวนใจเหมือนกันนะ
แต่โดยรวมๆแล้วก็โอเคมากๆเลยล่ะจ้า
ป้าก็เรื่อยเอื่อยๆสายลมจอย ลุงก็เรื่อยๆกว่าป้าอีก
ชั้นอยู่นี่นะ ขอเชิญทุกท่านมาเยี่ยมได้
หน้าโลวนี่แหละจะได้เล่นกันได้ไม่ต้องเกรงใจใคร
เล็กๆ แต่ ว่า ภูมิใจเสนอเนอะ
ลุง กับ ป้า เป็นบุคคลที่หาไม่ได้ง่ายๆ
ตื่นเต้นรอหน้าไฮแล้วเนี่ย
แล้วทุกคนที่เกาะ ก็ยังเป็นห่วงเป็นใย ดุจดั่งมารดาชั้นเช่นเดิม
ก็ฉันแค่เล่าว่าตอนนี้อาศัยอยู่ในห้องสไตล์เซน
คือมันไม่มีอะไรเลยนอกจากที่นอนให้
เจ้าป้าทั้งหลายก็เสนอ ทีวีพร้อมดีวีดี ...
น่ารักมั้ยล่ะ
แถมยังเสนอมื้ออาหารนอกสถานที่อยู่เนืองๆ
อบอุ่น แบบครอบครัว
แล้วชั้นต้องเกิดมากี่ชาติถึงจะทดแทนบุญคุณหมดล่ะเนี่ย
จริงๆแล้วก็อยากจะเมาท์ย้าว ย๊าว
แต่ว่า ... คำมันห๊ายไปไหนหมดก็ไม่รู้
อืมม นานๆที คงได้เจอกัน
คิดว่าจะทนอยู่แบบ ไม่มีคอมมีเน็ตไปอีกซักเดือนนึง สองเดือน
บางทีอาจลาขาดกันไปเลย
แต่คงไม่หรอก ก็อินเตอร์เน็ตน่ะสนุกจะตาย เนอะ
อิจฉาอย่างแรงเลยอ่ะแก สวยน่ะ
ชั้นี่ซิ ผู้หญิงต้องสู้
