เป็นฉันนี่มันเวิ่นเว้อ

ตอนนี้ เพิ่งทำงานเสร็จ พอจะเซฟ เซฟไม่ได้ โปรแกรมดับไปซะดื้อ

เลยยังใจไม่ด้านพอจะกลับไปทำซ้ำรอบสอง

เป็นฉันนี่มันเวิ่นเว้อ แถมยังโปกฮา เสมอต้น เสมอปลาย

จริงๆแล้วไม่ได้เป็นคนตลก เป็นคนเครียดๆนะ จะบอก

ยังไงน่ะรึ

สดๆร้อนนะ แผนกเครื่องแก้ว สย๊าม พ๊าร๊าก้อน สามพันเก้าร้อยบาท ก็ว่ากันไป

เคยคิดเสมอว่ามันต้องมีซักวัน ที่ทำของเขาแตก แต่ก็ไม่คิดไม่ฝันว่ามันจะสามพันเก้า

พอมีแฟนกับเขาหนึ่งคน (ฮ่า ๆ สวยด้วย มีแฟนแล้วด้วย เริ้ดมากนะ

บอกใครว่ามีแฟนแล้วนี่มันจั๊กกะจี้ที่หัวใจชอบกล)

ก็ดีนะ พี่ทอมดี แต่ก้อไม่ชอบที่พี่ทอมเป็นคนจริงจัง ขี้กังวล

จะชิลล์ เฉื่อยบ้างไม่ได้รึไง

แล้วทำไมต้องมาเอาใจฉันขนาดนี้ มันจะดีเกินไปละนะ

ทำไมต้องอยากไปอยู่อังกริด ( ก็มันบ้านเขา)

ทำไงได้ ก็ฉันแค่มองไม่เห็นอนาคตตัวเองที่นั่น

อาจจะเอวังกัน

ก็เพราะ ความมองการไกลของพี่ทอมนั่นแล

พอฉัน เล่าเรื่องความฝันเพ้อเจ้อ

ข้อเท็จจริงที่ไม่อยากฟัง ก็ไหลมาเทมาจากปากพี่ทอม

จะเพ้อเจ้อไปด้วยกันซักสอง สามนาทีก้อไม่ได้

ซักหลายวันก่อน ฉันเลยปล่อยโฮ ฮ่าๆ ไร้สาระมาก

ก็มันฟังไปฟังมา เหมือนฉันเป็นคนงี่เง่าไร้สาระยังไงไม่รู้

คิดจริงๆนะ ว่าเมื่อก่อนฉันก็ใช้ชีวิตไหลๆไปมา

แต่ตอนนี้ มันเหมือนว่า จะอะไร ก็ไม่อะไรซักอย่าง

จะชิลด์ลงได้ยังไง เมื่อมีคนมองการไกลนั่งบ่นอยู่ข้างๆ

เข้าใจไหมคะ ช่างเหอะ

เฮ้อ สรุปว่า ฉันกับพี่ทอม มันมีปัญหาซะแล้วล่ะมั้ง

แต่ฉันก็อยากจะอยู่กับพี่ทอม แต่ฉันก็อยากให้พี่ทอมเป็นคนเพ้อเจ้อกว่านี้

โอย ปวดหัว เป็นฉันนี่มันเหนื่อยจริงๆนะ

ถ้าฉันไปอยู่อังกริด ไม่สิ แค่คิดก็ขนหัวลุกเสียแล้ว

จะเล่นกับใคร จะโปกฮากับใคร

งั้นก้ต้องบ๊ายบายกับพี่ทอมเหรอ

ต้องเอายังไงกันแน่

บอกมาสิคะ คุณอนาคต

จบ

ไปล่ะ ไปทำงานต่อ