Diary

ฟราย

คำนี้ มันแปลว่าอะไรกันนะ

ตอนแรกชั้นก็ว่า ชั้นฟรายอยู่ แต่เม็ดบอกว่า

ไม่ ฉันยังฟรายไม่ได้จนกว่าชั้นจะเจ็บปวดกับความรักก่อน

แต่เอ๊ะ ชั้นก็รู้สึกว่าชั้นฟรายอยู่นี่นะ

ชั้นว่า ชั้นทั้งชินชา เฉยเมย

และก็อยู่ได้แบบสบายๆแล้ว

เป็นความเบาสบายสุขสงบแบบประหลาด

สุดท้ายเม็ดก็อนุมัติให้ชั้นฟรายได้

 

 

 

หากเธอเป็นเพื่อนที่เคยมาปรึกษาปัญหาหัวใจกับชั้น

เธอจะได้รับคำตอบแบบที่ว่า

เฮ้ย เลิกเหอะ อย่าไปฝืนเลยหากรู้สึกว่ายังไม่ใช่

เลิกเหอะ อย่างเธอหาได้ดีกว่าผช คนนั้นแน่ 

ชั้นไม่เคยสนับสนุนให้ใครทนต่อไป

เอ๊ะ ชั้นหวังว่าชั้นคงไม่ได้หาพวกอยู่หรอกมั้ง

นั่นไง นั่นประไร ข้อแตกต่าง

ทำไมชั้นถึงได้อยู่แบบนี้

ทำไมเธอถึงมีใครคนนั้น

ชั้นไม่ใช่คนที่จะมาอดทนกับใคร รึเรื่องอะไร..

ฉันมักจะรู้สึกเหมือนมีใครเอาหินมาถ่วงไว้ตรงข้อเท้า

มันไม่ฟรายเอาซะเลย

เวลาสีชมพู แค่ช่วง 4 ชม หลังจากคุยกันงั้นเหรอ

หลังจากนั้นก็ กลับมาเท้าติดดินเหมือนเดิม

ชั้นต้องทำยังไง ถึงจะข้ามผ่านมันไปได้นะ

มั่นใจในตัวเธองั้นเหรอ

หรือที่ฉันควรมั่นใจคือตัวชั้นเอง

ไม่รู้สิ ....วู้

 

ถ้ามันใช่มันก็จะใช่

แล้วถ้ามันแค่ เคย รู้สึกไปเองว่าใช่ล่ะ 

 

...

หึ หึ

 

เคยตั้งใจเอาไว้ว่า

ถ้าคนต่อไป

ชั้นจะบอกออกไปให้ดังๆ

บอกออกไปทุกวันว่าชั้นรักเธอ ๆๆๆๆ

เฮ้อ  

ถ้าไม่ใช่หมา ชั้นไม่มีวันทำอย่างนั้นได้เด็ดขาด

 

และ สุดท้ายนี้ สงสัยว่า ชั้นจะเป็นหวัดอีกแล้ว

จบ

 

in

มื่อวาน เป็นวันที่แรด แต๊ดแต๋ ดีแท้

ตอนเช้าชะแว้บออกไปธนาคาร

เลยได้ขี่รถกินลมชมวิวสมใจ

ไถลต่อไปจิบกาแฟที่คอสตา ลันตา

กาแฟแก้วละ ๑๑๑ บาทเชียวนะ

เลยไม่อยากจะสั่งเอสเพรสโซ่มาให้เจ็บช้ำ

แต่ถ้าเทียบกับบรรยากาศ ก็    :)

แต่นั่งเย็นใจได้ไม่นาน ต้องรีบกลับ จริงๆอยากนั่งนานนนนนนน กว่านี้

แล้วก็อยากจะพาผช มาเดทที่นี่เนอะ ( แต่ตอนนี้เค้ามีงานซ่อมบำรุงให้เพียบ

รอเดือนหน้า รอไหวมั้ยจ๊ะที่รัก (ฮา)

 

ชั้นต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ

รู้สึกมีความสุข กะแค่การขี่รถเล่น

ก็ลมมันเย็น ถนนก็โล่งๆ

แล้วตอนนี้ นางพญาเสือโคร่งเริ่มบาน

ถนนเริ่มเป็นสีชมพู ตั้งแต่หัวเกาะถึงท้ายเกาะ

ชั้นยิ้มคนเดียว   อีกแล้ว

เดือนหน้า คงจะงามกว่านี้

อยากให้เธอมาดูด้วยกัน

( สร้างภาพเป็นสาวหวานใส )

 

ตอนเช้า

เอ๊ะ ยังไง ไม่มีความต่อเนื่อง

เข้าไปในร้านขายดีวีดี

โอ้ว ว้าว มีเฮาส์ครบเซ็ทด้วย

แต่ก็หลายพันอยู่ ไม่เอาดีกว่า

เลยช้อปแบบรีบๆ ได้ แผ่นผีบอสซ่า (ที่ไม่เคยฟังมาก่อน ) แผ่นนึง

อยากดู วั๊นซ์ ก็ไม่มี

เลยหยิบจูโน่มา แล้วจ่ายตัง

ผลก็คือ ผีดีวีดีหลอก เสียงดังแอ่บๆ อบๆ

ซับอังกริดก็ไม่ไหวนะ

ตอนจบ ผีโน้ตบุ้คยังหลอกหลอน แบตหมดอีก

แต่ชั้นก็ยังอินอยู่ดี ต้องไปซื้อแผ่นจริงมาซะแล้ว

ชอบอารมณ์ โทน ภาพ เสียงของหนัง

ปล ทำไมรู้สึกว่า เจนนิเฟอร์ แก่จังหว่า

 

นี่คือไฮไลท์ของวัน

"ครั้งแรกก้อเจ็บ และใส่ยากแบบนี้

ครั้งต่อไปก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ "

 

อ๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

 

ที่สุดชั้นก็

 

 

ซื้อ คอนเทคเลนซ์ตาปลามาล่ะนะ

หลังจากเขาร้านขายแว่นมาตั้งแต่ปีที่แล้ว

ที่สุดก็ มาอยู่ในครอบครอง

แต่ว่า มันเป็นอะไรที่ยากและเจ็บปวด

ดังโค้วดคำพูดของพนักงานข้างบน

แน่ใจนะ ว่า หมายถึงคอนแทค ( ฮา )

แต่ชั้นก้อยังไม่มีประสบการณ์ครั้งต่อไป

เพราะครั้งแรกยังทำให้เคืองอยู่เลย ๕๕

หวังว่าจะไม่เสียทรัพย์ไปฟรีๆ

โดนหลอกว่า ตาเล็ก ก็ไม่เกี่ยวค่ะ ใส่ได้ทั้งนั้น

แล้วไงล่า หึ หึ ยากใช่มั้ยล่ะแก

แต่ พอใส่แล้ว แบ๊วจริงๆ แล้วจะถ่ายรูปมาอวด

แต่ก็จะซื้อมาทำไมตอนนี้ไม่รุ

งามไปให้ใครดูกัน

แต่ก็คิดอีกแบบนึง ก็ดีกว่าที่มัวแต่คิดว่า

ถ้าชั้นได้ใส่จะเป็นไงนะ

ก็ได้รู้ไปละ    โล่งใจไปอีกเปราะ -*-

แบ๊วใส ยี่ปุ่น ไปกินลาบร้อยเอ็ด  ๕๕๕

คอหมูย่างที่เยี่ยมที่สุดในโลก

ขากลับเจ๊เอก ยังจะแวะที่แลงแฮม กิ๊ฟชอป ลดห้าสิบเปอร์เซ้นต์ 

ได้รองเท้าแตะผ้าถุงมาอีกคู่

สรุปว่าวันเดียวหมดตังไปแสนล้าน

 

ปล ช่วงนี้ บ้าถ่ายรูปอีก หลังจาก ไม่ได้จับกล้องมาพักใหญ่ ๆ

 

 

เขียนได้สมกะเป็นไดอะรี๊ ไดอะรี่ นะพี่น้อง

ปล อีก สาม สี่วันข้างหน้า พายุเข้าแน่

 

Are you really to wet ???!!!

 

เขียนแล้วก็ให้หวนรำลึกถึง ก๊อปปี้สงกรานต์ ที่หาดริ้น ฟูลมูน

เป็น อะไร ที่  ตื้ด ตื้ด ตื้ด

 

Song Kran Party Everybody cum & wet & wet & wet อะไรเทือกนี้แหละ สมกะเป็นฟูลมูนจริงๆ

 

สรุปว่า อยากไปแรดสินะ ครั้งสุดท้ายที่เต้น มันเมื่อไหร่กัน !!!!

 

 

พยายามมาก และถ่ายยากมาก

เพราะ เป็นเลนส์ไวด์ ถ่ายแล้วดูบวมอืดกว่าความเป็นจริง โทษเลนส์อีก แหะ แหะ :P

 

 

 

 

เฮ้อ ถอนหายใจ ย้าว ยาววววว

 

ตกลงต้องไปแล้วฤา

จริงๆก็ยังไม่ต้องก็ได้ แต่ก็ต้องแล้วล่ะ

เรื่องเงินทองนี่มันก็คอขาดบาดตายเหมือนกันแฮะ

ทำไมต้องรีสตาร์ตตัวเองใหม่ทุกๆ 1 ปี

แต่ก็ปูนนี้แล้ว ถึงวัยที่ต้องตกใจมากๆเมื่อพบว่า

วงปีเพิ่มขึ้นมาอีกโดยที่อย่างอื่นไม่ได้เพิ่มขึ้นตาม

ฉัน อีก สิบปีข้างหน้า จะเป็นยังไงนะ

จะทำได้อย่างที่ตั้งใจไว้มั้ย

รึจะเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆๆๆๆๆ อืมม มีแนวโน้มสูง

 ...

ไม่มีอะไรง่ายๆเลยเนอะ ในการเกิดมาชีวิต

ทำไมเงื่อนไขในการใช้ชีวิตของฉันมันถึงได้มากมายถึงเพียงนี้

โจทย์ตอนนี้ ที่ได้พยายามตอบไป

ก้อคือ

ชีวิตเรียบง่าย

ในสังคมที่เล็กลง

ใกล้ชิดกับธรรมชาติไม่ใช่เทคโนโลยี

อยู่ร่วมกับมนุษย์ที่คัดสรรว่าดีแล้ว

และพยายามพิสูจน์ว่า มีความสุขที่เราไม่ต้องใช้จ่ายอะไรเพื่อแลกมันมาอยู่จริง

หวังว่าฉันจะตอบถูก ซักข้อก็ยังดี และ ฉันคงไม่ได้หลอกตัวเองอยู่

ต้องรอดูภาคปฏิบัติล่ะ

 

 

เปิดดูบันทึกเล่มเก่าๆ ฉันเขียนลงไปว่า

อยากเป็นผู้หญิงที่มีฝีเข็มเท่ากัน

ฉันก็ยังอยากจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ

.

.

.

.

นะ

เก็บกระเป๋าเหอะ

จริงๆแล้วฉันไม่ได้เป็นคนกล้าหาญ ไม่เลย และ ไม่เคย

 

ปล. ไม่มีอะไร แค่ยังไม่อยากไปน่ะ เลยขอบ่น แต่เป็นการบ่นที่ดูดีนะนี่ ฮี่ๆ