go

 

 

พรุ่งนี้ ฉันจะเดินทางกลับภูมิลำเนา

เดินทางจากบ้านนอกกว่า กลับบ้านนอกอีกที

แล้วก็ว่าๆ มีแผนจะไปเที่ยวบ้านนอกอื่นๆ อีก

ตกลง เป็นคนบ้านนอก ที่ชื่นชอบในความบ้านนอก

และ วิถีชีวิตแบบบ้านนอกสินะ

 

ฉันค่อนข้างตื่นเต้น วันนี้ต้องกลับไปจัดบ้านให้เนี๊ยบที่สุด

เพราะฉันหวังว่า น้องออฟผู้เริ้ดจะมาอาศัย ระหว่างที่ฉันไม่อยู่

หากน้องออฟผู้เริ้ดไม่มาอยู่ ฉันก็ หวังว่า น้องกัง จะไม่มาอยู่ เท่านั้นพอ

ต้องพาต้นไม้ที่เหลือ ไปฝากไว้กับอนุบาลพี่ปุ๊ก

อาหารแมวพร้อม เอาตังใส่กระปุกไว้ เผื่อเหลือ เผื่อขาด

ส่วนหลังคาบ้าน คิดว่าต้องเปลี่ยนประมาณ ทั้งหลังได้

น่าเบื่อมาก กลับมาค่อยทำ

 

จะทาสีใหม่ด้วยดีกว่า กลับมาค่อยทำ

 

โปรเจคพันล้านมากมาย เหมือนจะว่าง ทำไมไม่เคยจะว่าง

 

อ่าว ไหนว่าตื่นเต้น เลยเถิดมาเซ็งเรื่องบ้านซะได้ 

 

สรุปได้แล้วว่า นั่งรถไปภูเก็ต

 

 

เย้ เย ฮอลิเด๋หนึ่งเดือน ไม่ต้องคิดถึงฉันให้มากนะคะ

 

เย้ เย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นี่คืออาหารเช้ายอดนิยม ณ Father's Guest house ที่ Cameron Highland

ฝรั่งจ๋ามากๆ มีเบคอนที่เราชื่นชม เพราะ มีมันน้อยยยยยมาก อร่อย แผลบบบ

 

ว่าแล้วก็นั่งผิงแดด ดูหมอกตก หลังภูเขา และ ทิวสน เยี่ยมไปเลย :)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สิ่งที่ได้เรียนรู้

 

สรุปมาเป็นข้อๆ

 

๑ ฉันรักประเทศไทยจังเลย

๒ ฉันว่า คนมาเล หน้าตาแปลกๆ ๕๕ แล้วฉันล่ะ ไม่สิ ฉันสวย ๕๕๕

๓ เมืองใหญ่ทำให้ฉันปรี้ดได้ง่ายๆ

๔ ไปไหนคนเดียว ก็ไม่ต้องมีใครมารำคาญเรา อยากเดินช้าก็ได้ เดินเร็วก้อได้ 

๕ แต่ไปคนเดียวไม่อุ่น ฮิ้ว

๖ อยากได้ความรู้สึกที่ว่า เฮ้ย ไปเมืองนอก ได้พูดภาษาอังกริดด้วยเว้ย

แต่ว่า เปล่าเลย เพราะ พูดภาษาอังกริดทุกวันอยู่แล้ว เออ เซ็งตัวเอง

๗ ไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าที่ควร เพราะรู้สึกว่า เหมือนเมืองไทยมากๆ

๘ แต่ว่า ก็ชอบเมืองไทยมากกว่าอยู่ดี

๙ ที่พักในเคแอล แพงและเล็กมากๆ โชคดีเจอเกสเฮาส์ เปิดใหม่ ขาวสะอาดและนอนสบายดี

๑๐ รู้สึกว่าอาหาร แพง  แต่ถ้าเทียบปริมาณ ก็ถือว่าถูก เพราะได้เยอะมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฉันสามคนกินอิ่ม

๑๑ ข้าวหอมมะลิไทยอร่อยที่สุด แล้ว ข้าวญี่ปุ่นล่ะ ๕๕ นั่นก็ด้วย

๑๒ ชีสเค้กอร่อยมากกกกก

๑๓ คนมาเล รวย สามารถทำให้รถติดจากเมืองหลวงไปถึงเมืองสี่ร้อยกิโลบนภูเขา

๑๔ เคยได้ยินมาว่า แผนที่ที่ดีที่สุด คือ ปาก จริงค่ะ

๑๕ คนที่หลงทาง ไม่ใช่ฉัน จำทางเก่งมากอ่ะ ไม่น่าเชื่อ

๑๖ เดินป่าด้วย สนุกมาก ป่าดงดิบมั้ยนะ (มอสซี่ ฟอเรสต์ )

เหยียบย่ำไปบนต้นมอส ป่าโบราณ ที่มองเห็นแต่ยอดไม้ ประมาณลอร์ดออฟเดอะริง

บ่ายแก่ๆ วันอีสเตอร์ ห้าสิบปีก่อน

จิม ทอมสัน เดินออกจากกระท่อมแสงจันทร์ แล้วไม่ได้กลับมาอีกเลย

ก้อป่าเดียวกันนี่แหละ

ไม่เคยทำอะไรผจญภัยแบบนี้ ทางเดินแคบเท่าตัวเรา

แขนขาเสียดสีไปกับต้นหญ้า ปีนป่ายไปกับรากไม้

พลาดนิดเดียวมีตาย  

ต้องใช้ทั้ง แขน ทั้งขา ทั้งตา ทั้งความรู้สึก

มหัศจรรย์ ธรรมชาติ ฉันก็นุ่งห่มแบบว่า เหมาะสมมาก

รองเท้าคลอก พันปี ไม่มีดอกยาง รอดชีวิตมาได้ เก่งจริงๆ

๑๗ นี่เป็นการเดินที่เยอะที่สุดในชีวิต

๑๘ และฉันก็คงไม่ได้ชอบอาหารอินเดีย

ที่ชอบก็คงเป็นเพราะ ร้านที่ปายร้านนั้นมากกว่า

ชอบบรรยากาศ แต่ไม่ได้ชอบอาหารเหรอเนี่ย

๑๙ พอแก่ตัวขึ้น ความฮาร์ดคอร์ ก็ลดลง

๒๐ รู้สึกว่า สวยงามอ่ะ เป็นที่ถูกใจของแบคแพคเกอร์หนุ่มมากๆ ๕๕

แน่ใจเหรอคะว่าไม่ได้คิดไปเอง เพราะเต๋วกิ้มหรือเปล่า

แต่ว่าก็ไม่ได้ตื่นเต้นอีกแล้ว แกจะแก่ทำไมคะขวัน

๒๑ รู้สึกว่าเป็นบ้า ไม่ชอบแฟชั่นสมัยนี้เลยอ่ะ

รู้สึกว่า คนถูกแฟชั่นกลืนกิน มันไม่เหมาะกับตัว

แต่งแล้วดูเห่ยมากๆๆ( ฉันสวยทันสมัย และแต่งตัวดีค่ะ ๕๕)

๒๒ เมื่อได้เที่ยวแล้วก็อยากไปอีก เรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่อยากหยุดเลยให้ตายเหอะ

๒๓ อะไรอีกนะ มีเรื่องโปกๆ เกิดขึ้นเหมือนกัน ฮาดี

แต่ขี้เกียจเล่า เดี๋ยวยาวอีก

 

 

 

ไว้จะเอารูปมาอวด ไปย่อรูปก่อนนะ

 

 

 

 

 

หน้าตาจะอยู่ประมาณนี้ ตอนอยู่ในเมือง

สวยงามมาก หน้ามันมาก และหน้าบึ้งมาก

 

 

พรุ่งนี้มาต่อ